Erguvan Kalem

Yazmayınca unutuluyor

2012-01-08T21:55:00.000+02:00

Bembeyaz kağıdın üzerinde mürekkebin gölgeli ve gizemli güzelliği ortaya dökülür. (Defter: Aniki Paw LE, dolmkalemler: Lamy Safari 1.1 uç, Lamy AL-star 1.1 uç, mürekkepler: Waterman Havana ve Aniki Yuki's Garden LE.)

Yazmak için gerekli olan şeyleri aldınız. Güzel bir dolmakalem mesela. Sonra kağıdına bakmaya doyamadığınız bir defter edindiniz. Her şey harika. Ama yazmaya kıyamıyorsunuz!

Belki aklınızdan geçenlerin, belki de yaşadığınız hayatın ayrıntılarını yazmaya değer bulmuyorsunuz. Ama şunu unutmayın defterler süs değildir. Defterler yazılmak içindir. Kalemler de öyledir. Yazmayan bir dolmakalem suskundur, hamdır, daha olmamıştır. Yazdıkça kendini bulur kağıt, yazdıkça kendi mürekkebinizi bulursunuz. Kimsenin rengi bir değil. Hepimiz aynı dünyadayız belki, fakat her insan bir diğerinden farklı.

Öyleyse defterlere gidelim, büyük şeyleri, 'yazmaya değer şeyleri' bir kenara bırakalım. Defterimize gündelik saçma sapan ayrıntıları yazalım. Marketten alacağımız domatesi, ekmeği yazalım. O gün gazetede okuduğumuz bir yazıda hoşumuza giden bir cümleyi yazalım. Karalama yapalım. Arkadaşlarımızın adını yazalım. Gezmek istediğimiz ülkeleri yazalım. Gittiğimiz müzenin biletini yapıştıralım defterimize mesela, içmeyi sevdiğimiz çayları, kahveleri yazalım. Hoşumuza giden filmlerin isimlerini, sözlük karıştırırken bulduğumuz bir kelimeyi yazalım. Bizden önce bu dünyayı şenlendirmiş sanatçılara küçük de olsa bir selam göndermiş olalım. Okuduğumuz kitabın adını, yazarını veya Can Yücel'den birer şiir yazalım, Sakız Ağacı şiiri güzeldir, bütün defterlere yakışır:

O bir sakız ağacıydı, alelade;

Bir gün o yeşil sahile çıktı geldi,

O zaman bu zamandır memnun yerinden;

Seyreder bulutları, göğü, denizi.

Titreşirdi rüzgârla güneşli yaprakları;

Ömür sürdü öyle hoşnut dünyasından,

Aydınlıktan uyku tutmazdı bazı geceler,

Motor sesleri duyulurdu uzaklardan.

Tanrı adını işitmedi ömründe;

İnanmadan da madem yaşanıyor diye,

Rüzgârlı bir kıyıda, sevinç içinde,

Yaşamak dururken düşünmek niye?

Anmadı geçenleri bir defa bile;

Ne uğraşır mesut olan gelecekle?

Bir avare misali, günü gününe,

O bir sakız ağacıydı, yaşadı sade.

Defteri her açtığımızda bize yeni şeyler söyleyen böyle güzel şiirlerin yanına, kendi şiirlerimizi de tıkıştıralım, resim de yapalım. Olmaz, ben çizemem, ben yazamam demeyelim. Yazalım da çizelim de.

Hem bir de bakmışsınız bir toplumsal tarih belgesi hazırlamışsınız yahut kendi kişisel tarih kitabınızı usul usul yazmışsınız.

Defter bizim değil mi, kime ne?

Damlaya damlaya müzik olur

2011-11-21T18:52:00.001+02:00

Ólafur Arnalds eseri bir çalışma: Ljósið (ışık anlamına gelen İzlandaca bir sözcük)

İyi defterin peşinde bir ömür

2011-11-19T11:11:00.002+02:00

İyi defter zor bulunuyor. Bazı defterler belli dönemlerde üretiliyor. Sözgelimi Unicef artık 1990'lı yıllarda ürettiği aşık olduğum o güzelim defterlerden artık yapmıyor. O yıllara dönebilsem bir yere stok yapmayı çok isterdim.

Bugün üretilen defterlere gelirsek Daler Rowney mesela eskiden İngiltere'de üretirdi defterlerini (sketchbook) şimdi Çin'de üretiyor. Moleskine defterlerinin çoğu yine Çin'de üretiliyor. Defterlerin Çin'de üretilmesi kötü bir şey değil. Sonuçta Çin kağıdın vatanı sayılır bir yerde. Ama üretim yeri değişince eski deftere benzese de defter artık aynı defter değildir, kokusu bile farklı olur.

Söylemek istediğim şey: Bulup sevdiğiniz bir defteri bir daha bulamayabilirsiniz o yüzden bir deftere ısındığınızda elinize para geçtikçe stok yapın. Çok faydasını göreceksiniz.

İki yüz yıllık bir geçmişi bulun efsane Moleskine defterlerin doğduğu küçük atölyeler gibi, irili ufaklı defter üreten atölyeler vardı dünyanın dört bir yanında. Küçük atölyeler artık çok azaldı. Eski Moleskine'lerden de üretilmiyor, 1980'lerde son üretici de kapandı. Bugün merkezi İtalya'da bulunan yeni bir şirket eski Moleskinlerin benzerini yeniden üretiyor.

Daha önce söylediğim noktaya tekrar geliyorum böylece: Defter canlı bir şeydir, her zaman aynı defteri bulamazsınız. Çünkü her zaman aynı kağıt bulunmaz. Babasının dedesinin işini devam ettiren çocuklar, torunlar da her zaman görülmez. Bazen de ekonomik gelişmeler öylesine acımasız olur ki her şey değişir, şirketler batar.

Müşkülpesent değilseniz defter bulmak kolaydır aslında. Ama zor beğenenler için sevilecek defter bulmak o kadar kolay değildir. Gönlünüze göre defter bulmak ise bilenlerin takdir edeceği gibi çok çetrefilli bir iştir, aramak bulmak neredeyse eziyete dönüşebilir. Tam 'işte hayatımın defterini buldum' dersiniz, uzaktan çok hoş görünür, sonra bir bakarsınız defterin daha önce dikkat etmediğiniz bir özelliği size itici gelir. (Galiba insanlar da defterlere benziyor.)

Kendi defterimi kendim tasarlayayım deyip, defter yaptırmaya da çalıştım bir zamanlar. Şöyle iyi bir kağıt buldum (bulduğumu zannettim), sonra onları kestirip güvenilir bir ciltçiye gittim (veya gittiğimi sandım). Ancak işler düşündüğüm gibi olmadı nedense. Cildi pek beğenmedim. O deftere yazamadım. Cilt pek güzel olmadığından, defter düzgün açılmıyordu, ben de rahat yazamıyordum. Kağıt ise aslında kullandığım mürekkeplere uygun değildi. Yine fabrikasyon defterlere dönmek zorunda kaldım. (Neyse aradan 10 yıl geçtiği için o günleri unuttum.)

Neyse ki, talihli bir insanmışım. Günün birinde yıllar sonra memleketimde olmayacak bir şey oldu. Kendi başına, evinin bir odasını atölyeye dönüştürüp defter üreten birisini buldum. İyi defter üretmenin ne kadar zor olduğunu bildiğim için Ali Necip İkizkaya'nın Aniki adını verdiği defterlerin kıymetini iyi biliyorum. Aynı defterleri başka bir yerde bulamayacağım için ondan defter alıyorum artık. Hem zaten, kişiye özel defter üreten birini bulduktan sonra diğer defterlere bakmak bile zor geliyor.

Fotoğraf: Aniki Levend A5 Notebook Stretch Test 48hr via http://www.flickr.com/

Kanatlanan dolmakalem

2011-11-05T12:05:00.001+02:00

Esnek uçlu (flexible nibs) dolmakalemlere merak sardım bu sıralar.

Mürekkepten şarkılar

2011-11-02T23:10:00.001+02:00

Dolmakalemlerde uç seçiminde genellikle çoğunluk M yani Medium (orta) dereceli uç seçilir. Daha doğrusu dolmakalem isteyenlere genellikle tek uçlu bir seçenek sunuluyor. Ben dolmakalemde orta ve ince uçlarla rahat edemeyen biri olarak hemen her zaman farklı uçları soruyorum. Genellikle "Elimizde başka uç yok" deniliyor. Bazen "arz-talep meselesi, kimse 1.1 uç istemiyor ki getirelim" diye mazeret öne sürerken aslında ne kadar yanlış bir yolda olduğunu itiraf edenler, lakin bunun farkında olmayanlar da oluyor. Netice değişmiyor. Farklı uç bulmak çok zor. Hele esnek uç bulmak imkansız. Ancak internet üzerinden sipariş verilecek, ondan sonra.

Oysa esnek uçlardan mürekkebin dökülüşü müzik gibidir.

Victor Hugo mürekkebi

2011-08-27T17:25:00.001+03:00

via http://quovadisblog.com/

Eğer yazarlar adına mürekkep üretebilseydim, Abdülhak Şinasi Hisar mürekkebi yeşil veya mürdüm eriği moru, Ahmet Haşim mürekkebi orman yeşili, İlhan Berk mürekkebi kuzguni siyah, Turgut Uyar mürekkebi mavi, Birhan Keskin mürekkebi kahverengi, Şule Gürbüz mürekkebi ise koyu kırmızı olurdu.

Yeni bir dünya

2011-08-11T12:06:00.003+03:00

lamy Flu, Mehmet bizans (Flickr)

Perşembe günlerini severim. Yeni bir deftere bir perşembe günü başladıysam çok sevinirim, o deftere daha bir güzel yazarım sanki.

Bugün de öyle elimde şahane bir defter var. Fakat elimdeki defter fabrika işi, sıradan bir defter. Keşke bu elimdeki defter Göcek Padişahı Ali İkizkaya'nın el yapımı/ev yapımı defterlerinden biri olaydı, daha çok sevinirdim. Yine de fazla ahlanıp vahlanmayayım, bir gün postadan defterin hası çıkıverir, hasret biter. Kısmet diyelim.

Neyse. Konuyu dağıtmayayım. Yeni bir defter, üzerinde hiç mübarek bir mürekkep lekesi dahi olmayan, kağıdın su yollarının rahatça görülebildiği bir defter, oyuncuların henüz hamle yapmadığı için üzerinde nice ihtimallerin bulunduğu bir satranç tahtasına benziyor.

"Evvela ne yazmalı?" diye her defasında bir ölçü düşünmek, bir ölçü pencereden dünyaya bakmak, nihayet son bir defa tuhaf şeyleri hatıra getirmek için masada duran kitabın rayihasıyla mest olup yazmaya karar vermeliyim.

İlk olarak tarih yazmalı elbette. Bugünün tarihini "11 Ağustos 2011 Perşembe" yazarak başlıyorum.

Sonra bu sıralar bitirmek istemediğim, yazar ve saat tamircisi Şule Gürbüz'ün edebiyat tarihimize geçecek olağanüstü güzellikteki "Zamanın Farkında" isimli kitabından bir alıntı yapacağım.

Sonra, sonrası iyilik güzellik demek isterdim.

Ancak bundan sonra bir hırpalanma safhası başlar. Defterin yükü hayatımı paylaştığı için ağırlaşır, okuduğum kitaplarla derinleşir. Defter hırpalandıkça, o sade yavan halinden uzaklaştıkça kişilik bulur, kendi olur, kağıt yığını olmaktan çıkar defter olur.

Şimdi, yazma vaktidir.

Mürekkep kadın Anneli Olander

2011-06-19T21:44:00.000+03:00

2011-05-07T12:34:00.002+03:00

Stipula Duetto

Yeşil.
Yosun yeşili.
Orman yeşili.
Sarımsı yeşil.
Deniz yeşili.
Acı yeşil.
Zeytin yeşili.
Açık deniz yeşili.
Soluk yeşil.
Canlı yeşil.
Çimen yeşili.
Tatlı yeşil.
Limoni yeşil.
Ihlamur yeşili.
Kitap yeşili.
Saat yeşili.
Yeşil mürekkep.
Yeşil dolmakalem.
Yeşil dünya.

FOTOĞRAF: http://www.ulugtekin.com

Kalemin ucundaki zaman

2011-04-23T19:46:00.001+03:00

Kalemin ucundan akan mürekkep değil zamandır.

Yazıda uyumak

2011-04-02T14:52:00.002+03:00

(c) Norikazu Tateishi (AP)

Japonya'da yaşanan büyük felaket, deprem ve tsunami ile gelen acıları tarif etmek, anlatmak gereksiz ve anlamsız. Acılar yaşayanların kalplerinde giderek büyüyor. Felaketi yaşayan arkadaşlarıma, kardeşlerime, tanıdığım, tanımadığım bütün Japonlara sabır ve metanet diliyorum.

Yukarıdaki fotoğrafı dünkü Cumhuriyet gazetesinin (1 Nisan 2011) arka sayfasında gördüm. Fotoğrafın altında ise şöyle bir yazı vardı:

"Dört yaşındaki Manami Kon soruyor: 'Sevgili anneciğim. Umarım yaşıyorsundur. İyi misin?' Kon’un annesi Japonya’daki büyük depremden beri kayıp. Küçük çocuk, çok özlediği annesine mektup yazarken uyuyakalmış."

(Haberin kaynağında daha fazla bilgi ve ayrıntı var: "In this March 22, 2011 photo, a little girl takes a break after writing a letter for her mother who's still missing after the March 11 earthquake and tsunami at the devastated city of Miyako, northeastern Japan. The 4-year-old Manami Kon, using Japanese "hiragana" characters she just learned, wrote, "Dear Mommy. I hope you're alive. How are you?" It took about an hour for her to finish it. Twenty days after the disaster that hit Japan's northeastern coast, her parents and a sister were still unaccounted for." AP)

Yazı, belki bu zamanda kimseyi kurtaracak bir araç değil, ancak bir teselli, bir avunma aracı olabilir belki.

Belki kırılmış bir dünyayı tamir edemeyecek, eski haline döndüremeyecektir yazılar, fakat düşlere giden gölgeli yolun başındaki harfler kapı, kalemler ise anahtar olabilir.

O kapıların arkasında annemiz ve kardeşimiz olabilir.

Yazı rüyadır.

Mektup Kırtasiye ve Platignum No.5

2011-02-23T02:55:00.000+02:00

Mektup, güzel bir kırtasiye ismi değil mi? Bence çok güzel. Ne zaman İstiklal Caddesi'nin ortasındaki Galatasaray Lisesi'nin civarlarından geçsem, bir koşu gidip vitrinine bakarım. Yine öyle yaptım, fakat yeni bir dolmakalemin geldiğini görünce
içeriye girdim. Mektup kırtasiyede hemen her şey çok pahalı aslında. Fakat çalışanlar müşterilerine diğer kırtasiyecilerin çoğunda olmayan bir ilgi gösteriyorlar ve müşteriyi el üstünde tutuyorlar, üstelik diğer kırtasiyelerde pek görmediğim bir şekilde yardımcı da oluyorlar.

Platignum No.5 ve Platignum NO.5 Studio dolmakalemlerine baktım ve Platignum NO.5'i beğenip ucunun nasıl yazdığını merak ettim, hemen mürekkep (üstelik en sevdiğim mürekkeplerden biri: Waterman Havana) ve kağıt masaya kondu ve gönlümce test etmeme izin verildi.

Fiyatların pahalı olmasına karşın neden buradan alışveriş yaptığımın da cevabıdır bu, beni hor gören, sattığı ürünü incelememe izin vermeyen bir satıcı ucuza satsa bile almak istemem, belki bunun adı salaklıktır, varsın öyle denilsin, önemli olan gönlümün istediğinin olması. 5 lira, 10 lira fazla verip daha iyi hizmet almak, güleryüz ve hüsnükabul görmek isterim, verilen fazla para da helal olsun derim.

Platignum dolmakaleme gelince belki daha önce "Platignum No.5 Studio" hakkında okuduğum A.N. İkizkaya'nın yazdığı inceleme yüzünden o seçeneği eleyip Platignum NO.5 üzerinde karar kılıp kalemi inceledim:

Dolmakalemlerde önemli bir ölçüt ağırlık elbette, çok hafif veya çok ağır kalemlerle yazmak zor oluyor, Platignum No.5 istediğim ağırlıkta, gayet iyi, ucu da oldukça yumuşak bir tarzda yazıyor. Kalemin uç tasarımı çok güzel. Yazım sırasında parmakların kalemi kavradığı noktada parmaklar tam tutunamıyor olsa da alışınca bu duygu geçiyor gibi, bir miktar daha kullanıp bu konudaki fikirlerimi sonra yazıya ekleyeceğim.

Ama kapak zor kapanıyor ve daha da zor bir şekilde açılıyor! Kapağı çıkarmak için bir miktar güç harcamak gerek. Kunt İngiliz tasarımının ürünü olan Platignum No.5 dolmakalemin en kötü yanı bu işte. Gözünü sevdiğim Lamy, Alman mühendisliğinin kılı kırk yaran incelikli tasarımı nedeniyle kolayca açılıp, kolayca kapanıyor oysa. (Artık, her kalemi Lamy ile karşılaştırıp, Lamy daha iyi çıkınca da seviniyorum nedense.)

Mektup'ta Platignum No.5 dolmakalem 45 liraya satılıyor, konuşurken dolmakalemleri sevdiğimi söyleyince "Madem bu kadar seviyorsunuz o zaman kalemi size 40 liraya vereyim" dedi konuştuğum hanımefendi, "tamam" dedim ben de. Dolmakalemi aldım.

(Ama iyi mi ettim bilmiyorum, bir tane daha Lamy Safari alsaydım belki daha iyi olurdu. Fakat insanoğlu bu, çiğ süt içtiğimizden olsa gerek, elimizdekinin kıymetini bilmiyoruz, belki daha iyisini daha ucuza bulurum diye düşünüp duruyorum ben de bir insan olarak. Ancak artık bu ayki kalem haddimi aştığımdan yeni bir Lamy için 1 Mart gününü bekleyeceğim. Çünkü Lamy'lerimden birini çok akıllı çok sevdiğim bir insana armağan ettim.)

Ek okumalar:

-- Platignum NO.5 Studio

-- Platignum No.5

Hürrem Sultan için özel mürekkep: Noodler's Ottoman Rose

2011-02-07T13:09:00.001+02:00

Hürrem Sultan kısmı latife elbette.

"Osmanlı gülü" diye bir mürekkep bilmiyordum. http://www.inknouveau.com/ üzerinde Noodler’s Ottoman Rose isimli mürekkebi görünce aklıma nice fikirler geldi (ne yazık ki ülkemize mahsus ileri demokrasi çalışmaları nedeniyle inknouveau.com sitesi erişime kapalı, ancak bir ipucu vereyim; http://www.translate.google.com üzerinden siteyi görebilirsiniz çeviri veya orijinal hangisini dilerseniz).

Mürekkepten fikirler

Necmeddin Okyay pirimiz dahi bir hattat olmasının yanında aynı zamanda gül ustası olup bir vakitler gül terkibleri yapmış ancak bunlar kayıt altına alınmamış sanıyorum. Keşke onun sağlığında onun adına mürekkepler de yapılsaydı diye aklıma konuyla dolaylı yollardan bağlantılı nice fikirler geliyor.

Demem o ki mürekkep işi ayrı bir derya, başka bir zihin dünyası, önemli bir tarih ve kültür alanı.

Ayrıca bakınız:

--> The Harmless Dilettante: Noodler's Ottoman Rose

--> Noodler's Ottoman Rose. - The Fountain Pen Network

--> Current Noodler's Ink Colors

Not: Bir de Ottoman Azure var ki o başka bir hikaye.

Bethge No: 9

2011-02-05T11:11:00.002+02:00

Kırmızı kadim bir renktir.

Sanki parfüm şişesi gibi duran kırmızı bir mürekkep şişesi görünce dayanamayıp baktım, nicedir aradığım kırmızıya yakın bir tonda (karminrot/blushing red) olduğunu görünce de aldım. (Oysa bilinen ve kadim markalardan şaşmamak gerektiğini söylerim kendime hep.)

Neyse yeşilden sonra kırmızıya da bulaştık -ki senelerce kaçtım ben bu renkten- sonumuz hayırlı olsun diyerek kırmızı mürekkep defterini de açıyoruz.

Mürekkebi Cross atx kalemimde kullandım ilk kez. Lamy Safari veya Al-Star'da nasıl tepki verecek merak ediyorum ama şimdilik ilk izlenimim olumlu sayılır.

Hoş bir kırmızı olan Bethge No.9, basit ve çiğ değil, kiremit rengine yaklaşan bir tonda. Yazdıkça kalemin hızına göre (zaten dolmakalemlerin en güzel yanlarından biridir bu) açıktan koyu tonlara varan bir değişim görülüyor. Yine de bir kaç damla siyah katmak ve sonucu bir de öyle değerlendirmek istiyorum.

Bethge No.9 mürekkebinin kötü bir yanı da var, hiç kalender değil, kağıt seçiyor. Hele benim en çok sevdiğim dikişli asitsiz Moleskine Cahier defterlerine (çok kullandığımdan dolayı ucuz olduğu için seviyorum bu defterleri 3 tanesi 11 TL, pahalı defterleri sevmiyorum, onlara yazı yazmakta zorlanıyorum zaten) hiç yanaşmadı. Moleskine Cahier defterinin kağıdı biraz gözenekli bir kağıt olduğundan, mürekkep de tabiatı gereği yayılmaya elverişli olunca sonuç çok iyi olmuyor.

Moleskine Cahier defterde görüldüğü gibi kağıdın kalitesinden kaynaklanan bir dağılma var.

Moleskine Volant defterde ise mürekkep dağılmıyor.

___________________________________________
Tinten: Tinte cool colours No.9 karmin rot
Ink: Ink Cool Colours No.9 blushing red

Burhan Felek'ten mürekkebe dair bir yazı

2011-01-24T17:46:00.000+02:00

25 Haziran 1978, Milliyet Magazin, sayfa 2.

Burhan Felek'ten kaleme dair bir yazı

2011-01-19T23:27:00.000+02:00

Milliyet gazetesinin arşivini karıştırırken rastladım. 18 Haziran 1978 tarihinde Burhan Felek üstadımız yine yaşadığı zamanın ötesinde ve şeyhülmuharrin unvanına yakışır bir yazı kaleme almış. Hayranlığımı nasıl anlatsam bilmiyorum, böylesine bilgili ve böylesine güzel bir üsluba sahip olmak isterdim. Yazısısını beğendiyseniz kendisini hayırla analım, Burhan Felek'i unutmayalım.

Dolmakalem ölmedi ama tuhaf kokuyor*

2011-01-18T15:59:00.001+02:00

(c) Bruno Taut

Dolmakalemin öldüğünü, artık bu tür mürekkepli kalemlerin üretilmediğini zannedenler var. Şaşılacak şey ama dolmakalemin yaşadığından habersiz kişilerle hemen her gün karşılaşıyorum! Ben de onların dolmakalemi geçtim, kalemsiz-deftersiz yaşamalarını eleştirince "bilgisayar ve internet çağında dolmakaleme gerek yok artık" diyorlar.

Sahi öyle mi?

* Başlıktaki ibareyi Nazif Topçuoğlu'nun "Fotoğraf ölmedi ama tuhaf kokuyor" isimli fotoğraf tutkunları için önemli olan çok sevdiğim aynı isimli kitabından ödünç aldım.

Zümrüt yeşili

2011-01-16T17:27:00.001+02:00

Winsor & Newton'un küçük mürekkep şişelerine (14 ml) bayılırım. Mürekkepler uçuk tonlardadır ama üzerlerindeki resimler çok şahanedir, üstelik her şişenin biçimi de çok güzeldir.

Geçen gün şöyle değişik bir yeşil mürekkep bulmak için bir kırtasiyecide gezinirken 5 TL'ye Winsor & Newton'un Emerald yani zümrüt yeşili şişesinden aldım, çok da fazla beğenmiş değilim, ama hoş bir yeşil olduğu aşikar. Belki beğenenler olur diyerek bir yazayım dedim. Bir dahaki sefere kurbağa yeşili'ni alırım belki (Brilliant Green) o da W&N'nun diğer renkleri gibi hoş bir renk.

Marilyn Monroe'nun defterleri

2011-01-15T15:36:00.006+02:00

Defterlerim

Ali İkizkaya'nın yazdığı "Marilyn Monroe'nun defterleri" isimli güzel yazısını okuyunca defterler ve hatıralar üzerine düşünmemek olanaksız.

Defter tutmaya başladığım ilk tarihi çok iyi hatırlıyorum: 18 Şubat 1986. O gün başladığım defter bugün yok, ne oldu bilmiyorum, her taşınma bir yangın derler ya doğru. Fakat ilk tuttuğum defterler çizgili sıradan defterlerdi. Ciddi anlamda ilk defterim bir Unicef defteriydi. Teşvikiye'de İkbal Apartmanının yakınlarında bir pasajda bulunan kırtasiyeden almıştım (İkbal apartmanı da yok şimdi). Sonra o kırtasiye Teşvikiye caminin diğer ucundaki sokağa taşındı. Geçen Karum ve Muji'ye uğradığımda aynı yol üzerinde bulunan bu kırtasiyeye de uğramak istedim ama yerinde yoktu! Kırtasiyenin adı Kardeşler'di sanırım (yanılıyorsam düzeltin). İşletmelerin böylesine kolaylıkla ortalıktan çekilmesi ne sinir bozucu.

Sonra asitsiz güzel kağıda basılmış ve elbette çizgisiz defterlere merak saldım. Fakat Unicef defterlerinin yerini tutamadı hiç biri. Şimdi küçük Moleskine (11 TL'ye satılan ve 3 adet defterden oluşan paketler halinde satılanlardan bolca biriktiriyorum) defterlerini kullansam da keşke o zamanlar Unicef defterlerini bir yere depolasaymışım. :(

Marılyn Monroe'nun defterleri

Marilyn Monroe benzeri popüler kültür ikonlarından uzak durmaya çalışsam da bir gün Monroe'yu Cumhuriyet Kitap dergisinin kapağındaki bir fotoğrafta James Joyce okuduğunu görünce zihnimdeki uzak durulması gereken kişiler listesinden çıkardım. Joyce'un kitaplarını göstermelik olsa da yanında tutan insana her zaman hürmet ederim.

Monroe zaten evliliklerinden birini, bir yazarla, Arthur Miller ile yapmasından dolayı edebiyat dergilerinde de görünen imgelerden biri. Fakat günlüklerini geçtiğimiz aylara kadar bilmiyordum. Yine bir gazetede okumuştum sanıyorum. Ali İkizkaya zaten Monroe'nun defterlerine ilişkin çeşitli ayrıntıları yazmış, bir daha tekrar etmeme gerek yok, yine de Rönesans dönemiyle ilgilenmesi bile yeni ortaya çıkan gerçeklerden. Monroe'nun defterleri dağınık ve tutarsız bir kişiliği işaret ediyor etmesine ancak defterler içinde daha nice hakikatı barındırmaz mı? Bir kısmını kişinin hayatına bakarak çözmek mümkün olsa da defterlerin başka türlü ve yazandan başkasının çözemeyeceği bilgileri içerdiği de doğru değil midir? Yazmaya başlanan ama daha ilk harfinde bırakılan bir cümle, yazıldığından farklı bir anlamı barındıran kelimeler gibi sayfalardaki mürekkep lekeleri de kişiye ait hakikatlerdir.

Çünkü defter bir ayna gibi insanın tüm hâllerini gösterir. Yapmacık olan da zamanla görünür olur, içten olan da. Çocukların defterlerinden, büyüklerin defterlerine kadar envai çeşit defter var dünyada, hepsinin de ortak yanı içinde hatıraları barındırması.

Deftere yazı yazıldığı anda tarihe karışan harfler bizim de tarihimizin bir parçasıdır.

İnsanın kendi tarihini yine kendisinin inşa etmesinden yanayım.

Sen Nasıl Yazıyorsun?

2011-01-13T23:25:00.001+02:00

"Sen nasıl yazıyorsun bakalım o pek övdüğün Lamy dolmakalemlerle?" diye soranlar oluyor. İşte böyle yazıyorum. Sürekli doğaçlama yaparak, kurallara pek fazla uymayan, hızlı (ama kontrollü olduğumu düşünüyorum) bir yazım var. Yazım güzel değil elbette, bunun da bilincindeyim, fakat bu durum çok da umurumda değil zaten, ben yazmayı, mürekkepleri, kağıtları ve kalemleri seviyorum.

Eski eğitim sisteminde harfleri tek tek yazdırırlardı, benim yaşımdakiler (40) harfleri tane tane yazan bir nesildir. Fakat şimdi çocuklara elyazısı öğretiyorlar, çok seviniyorum, büyük oğlumun pat diye kelimeleri bir defada yazmasına hayranım mesela, ben de ona özeniyorum biraz. Ayrıca nafile bir çaba olarak kendimi eğitmeye çalışıyorum bazen, ancak yılların alışkanlığı olacak, her kelimeyi bir defada kalemi kaldırmadan yazmak çok zor bir iş. Çocukluktan öğrenseydim keşke el yazısı alışkanlığını, şimdi gayet güzel yazıyor olacaktım diye hayıflanıyorum. Olsun ne gam diyorum, mürekkep saçarak yazmaya devam.

Pelikan M200, Lamy ve Hat Sanatı

2011-01-13T17:20:00.006+02:00

Bir delilik yaptım ve 5 tane Lamy dolmakalem alacağıma kendime bir tane Pelikan M200 aldım. Pelikan M200 hayallerimdeki dolmakalemlerden biriydi, fakat bazı sorunları da birlikte getirdi. Önce olumlu özelliklerini söyleyeyim, ancak olumlu özelliklerinin az olduğunu da söylemem gerek, yani bu fasıl kısa sürecek, şimdiden uyarayım:

Pelikan M200 evvela çok güzel görünen ve küçük ve şık bir dolmakalem. İnsanlar gördükleri vakit "Ne güzel bir kalem, bakabilir miyim lütfen?" diyorlar. Başka bir özelliği de dolmakalemin ucu altın olduğundan çok yumuşak bir yazım hattına sahip.

Fakat ucun çelik olmayıp altın gibi daha esnek bir metalden yapılmış olması bazıları için iyi bir özellik olabilir, bununla birlikte benim gibiler için çok da iyi bir özellik değil. Çünkü yazı sırasında gereken baskıyı uygulayamıyorum. Herkesin kendine özgü bir yazım tarzı var, benim de birazcık bastırma huyum vardır, bazen kalem akıp gitsin isterim ama hepten kontrolü bırakmak da istemem. Oysa M200 öyle yumuşak bir yazım tarzı istiyor ki yazarken sıkılıyorum, biraz daha bastırırsam kalemin ucu da kırılacakmış gibi geliyor bana.

En önemlisi M200 çook hafif bir kalem. Yani tam mürekkep dolu olduğunda bile ancak 15 gram civarlarında! Çok sevdiğim ve ağırlığının da tam olması gereken sınırlar içinde olduğunu düşündüğüm Lamy Al-Star ise 20 gram gibi (mürekkep tam dolu bile değilken). Birkaç gramın lafı olmaz deyip geçmeyin kalemde ağırlık, yani denge, yazma hızını da kalemi tutma biçimini de etkileyen önemli bir unsur bence.

Sonra daha önce nedense hiç farketmediğim bir özelliği de M200'ün klipsinin çok küçük olması. Klips gömlek cebinden kolayca çıkabiliyor, bundan daha vahimi klips bir oyuncak parçasıymış gibi de duruyor. Bu yüzden kalemi düşürmekten çok korkuyorum. Daha önce mavi renkli Lamy Al-Star'ımı yere düşürdüğüm vakit üzerinde oluşan küçük izler halen sinirimi bozmaya devam ediyor çünkü. Bu tür sorunlar için en güzeli kalem kılıfı kullanmaktır lakin benim dolmakalem kılıfı kullanmaya sabrım yok pek, kalemi hemen çıkarıp yazmak istiyorum çoğu zaman.

M200'ün evlere şenlik bir başka özelliği de mürekkep haznesinin küçük olması. Bunda kalemin boyutlarının küçük olmasının da payı var, yine de bu kadar küçük bir mürekkep haznesi benim için derin bir hayal kırıklığı oldu. İleride kalemin arka bölümünün saydam olduğu ve tamamının mürekkeple doldurulabildiği dolmakalem(ler) alma planlarım var. Mümtaz bir insanın da (mübarek insan Ali İkizkaya) yardımıyla bu planların hayata geçmesini bekliyorum. Çünkü kartuşlardaki mürekkepler çok sulu gibi geliyor bana, kartuşları dolayısıyla "kullan at" mantığını, yani çöp üretmeyi sevmiyorum (mekanik saatler de pilsiz oldukları için güzeller, onlar da çöp üretmiyor).

Velhasıl Pelikan M200 çok kaliteli bir kalem olmasına rağmen bir anlamda hayal kırıklığı yaşattı bana. Öte yandan Lamy Al-Star ve Lamy Safari dolmakalemlerine olan sevgimi ve saygımı de artırdığı için iyi bir deneyim oldu. :)

Daha önce de söylüyordum, yazma keyfinin parayla doğru orantılı bir bağı yok! Dolmakalemlere harcayacağınız paranın miktarı ile yazı yazmaktan aldığınız keyif arasında bir bağlantı yok. (İyi ki çok daha pahalı bir kalem almamışım, belki hayal kırıklığım daha fazla olacaktı!)

Düşünüyorum da Osmanlı hat sanatçıları altın uçlu veya platin uçlu kalemlerle hiç yazmadılar, kamış kalemlerle yazdılar, çok da güzel eserler meydana getirdiler, Hattatların piri Şeyh Hamdullah'tan, çok sevdiğim üstad Necmeddin Okyay'a, Emin Barın'dan, Ali Alparslan'a (bu dünyadan göçüp giden bütün güzel ustalara) ve günümüzdeki yaşayan diğer önemli hattatlara baktığımızda önemli olanın yazı olduğunu, kalemin sadece bir vasıta olduğunu anlıyoruz.

Kendime de hep söylüyorum. Önemli olan yazıdır, yazıya duyulan sevgidir, mürekkeptir, kalem bütün bunlardan sonra gelir.

İyi seneler!

2010-12-31T16:21:00.000+02:00

Dün arkadaşımın "süt danası" diye tarif ettiği bir beyaz Lamy'yi kendisine hediye ettim. Beyazlığı ile başa çıkamıyordum zaten. İşim gereği gazetelerle haşır neşir olduğumdan beyaz dolmakalemin beyazlığından eser kalmıyordu haliyle. Şimdi bu güzel dolmakalemin emin ellerde olduğunu ve kirlenmeyeceğin bilmekten dolayı mutluyum.

Sonra bir kalem eksildi diye kendimi kalem dükkanlarına attım. National Geographic sarısına yakın bir tonu olan yine bir Lamy Safari dolmakalem aldım. 1.1 uç taktırınca yanıp sönmeye başladı adeta. Yanına Waterman Havana mürekkep de alınca kendime yeni yıl hediyesi almış oldum böylelikle!

Nicedir bu tatlı sarı kalemin hayalini kuruyordum. Waterman Havana ile birlikte muhteşem bir ikili oldular.

Darısı blogu okuyanların başına diyeyim. :)

Kağıdınız, kaleminiz ve mürekkebiniz bol olsun, ellerin çalışması da size kalmış.

İyi seneler.

Mürekkepsiz dolmakalem ile Ömer Hayyam

2010-12-13T12:19:00.004+02:00

Mürekkep içmemiş kalem Ömer Hayyam'ı da bilmez.

Kimi kalemlerin fotoğraflarına bakmak en büyük meraklarımdan biri. Gördüğüm fotoğraflarda Mürekkebin tadına bakmamış kalemlerin çok tuhaf göründüğünü düşünmeye başladım. Pırıl pırıl olan ve dolmakalemin ucu ilk alındığı günün havasını taşıyan kalemleri sevmiyorum.

Bir de mürekkepten uzak durması yeğlenen kalemler var. Geçen gün kutusunda limitli üretim bir dolmakaleme rastladım. Kalem şahane elbette, fakat üzerindeki bir heykelden yola çıkılarak yapılan metal çıkıntılardan dolayı hem yazı yazmak zor hem de mürekkebe bulaşması belli ki hiç istenmeyen türden bir havası var, yani yazı yazılmak için yapılmamış, bu kalem koleksiyonluk bir nesne sadece.

Garip ama gerçek: Kalem kullanmayan koleksiyoncular var dünyada. Kullanmayabilirler elbette, paşa gönülleri bilir, ancak yine de tuhaf buluyorum. Bununla birlikte kitap okumayan kitap koleksiyoncuları olduğu gibi, yazı yazmayan dolmakalem koleksiyoncularının olması da doğaldır sanırım.

Oysa mürekkebi bilen kalem öyle soğuk durmaz, öyle uzaklara bakmaz, Ömer Hayyam yazmamış mıydı?

"Geçmiş günü beyhude yere yâd etme
Bir gelmemiş ân için de feryad etme
Geçmiş gelecek masal bütün bunlar
Eğlenmene bak ömrünü berbad etme"

Ben, büyük şairimiz Orhan Veli'nin bu Hayyam çevirisini yazmayı seven biri olarak birazcık değiştirerek söylüyorum:

Geçmiş günü beyhude yere yâd etme
Bir gelmemiş ân için de feryad etme
Geçmiş gelecek masal bütün bunlar
Yazmana bak ömrünü berbad etme

(Hem canımız çevirmenimiz ve şairimiz Orhan Veli'yi, hem de matematikçi, astronom, filozof ve şair Ömer Hayyam'ı sevgiyle saygıyla analım.)

Not

2010-12-12T01:14:00.006+02:00

Gün içinde küçük notlar almak için her daim tedarikli olmak gerek.

foto/photo: © bizans.

Beatles ile yazmak

2010-12-05T14:08:00.006+02:00

Kuşkusuz müzik ayrı bir dünya. Yıllardır salt piyano ile icra edilen müziğe tutkunum ben. Ama Beatles kendimi bildim bileli aklımın bir kenarında hep durur. Hem Beatles zaten bırakılmaz hiç, hele hayatınızda özel bir yeri varsa. Ne zaman bir Beatles şarkısı duysam nemlenen gözlerimi kapamak isterim, hatıralar bırakmadıkça, ömrümün sonuna kadar da Beatles dinleyeceğim muhtemelen.

Öyle şeyler çıkıyor ki insanın karşısına, bir fotoğraf, bir kalem, beni durmadan Beatles'a taşıyorlar. Dönem dönem değişik müziklere daldım, blues dinledim, bir ara çok gürültülü şarkılara bile dadanmıştım (şimdi başım ağrıyor, dinleyemiyorum) fakat ne dinlersem dinleyeyim, Beatles silinmeyen bir yazı gibi kazınmış meğer, hep kendini su yüzüne çıkarıyor.

Böyle bir kalemim olsun isterdim.

Bunları yazarken keşke ülkemizin müstesna değerlerine adanmış dolmakalemler olsaydı diye düşündüm. Kalbimizin, ruhumuzun şairi Turgut Uyar adına, her şeyin şairi İlhan Berk adına; parkların, otellerin, çağrılmayanların şairi Edip Cansever adına, hep aşkın şiirini yazmış Cemal Süreya adına; dünyanın her köşesine şiirleri sızmış Nazım Hikmet adına dolmakalemler üretilseydi harika olmaz mıydı?

Ayrıca hat sanatımızın babası Şeyh Hamdullah adına, büyük hattat, ebrucu, mürekkepçi, mücellit ve gül yetiştiricisi eşsiz bir insan olan Necmettin Okyay adına, diğer büyük hattatlarımız adına dolmakalemler üretilse muhteşem olmaz mıydı?

Thomas Mann adına muazzam güzellikte bir kalem var mesela.

Beatles böyledir işte, uzak yerlere sürükler insanı...

Lamy sevenler buraya

2010-11-27T12:32:00.004+02:00

Bir kırtasiye dükkanında bir yandan kalemlere bakıyor bir yandan konuşuyoruz arkadaşımla. "Neden bu kadar çok seviliyor Lamy kalemleri?" diye soruyor arkadaş, tabii konumuz Lamy Safari ve Al-Star dolmakalemleri -diğer Lamy ürünleriyle aramız hoş değil.

"Basitliğinden, sade oluşundan, ergonomisinden ve fiyatının uygunluğundan dolayı" diyorum. Ama bunlar doyurucu yanıtlar değil. Lamy Safari ve Al-Star kalemlerin bu kadar sevilmesinin temel nedeni çok daha pahalı dolmakalemlerin yapamadığı bir şeyi, yazı yazmanın hazzını duyurması, insanın yazıya eğilmesinin güzelliğini mütevazı bir tavırla duyurması. Daha pahalı ve daha fazla emek verilmiş diğer dolmakalemlerin çoğunda Lamy Safari'lerin pratik oluşundan, sevimliliğinden eser yok.

Tam bu sırada satıcı da söze karışıyor ve "Ne var bu kalemlerde anlamadım, bu gidişle ben de bir tane alacağım" diyor.

Fakat satıcı istediğimiz Lamy pompasından bulamıyor, "Çok söyledik firmaya ama halen gelmedi" diyor. Bir başka dükkana giriyoruz, onlar da bakıyorlar bulamıyorlar fakat biri çıkıp yandaki bir başka dükkandan alıp geliyor. Akşam oluyor bu arada, gün bitiyor.

Mürekkep şişesinin gölgesinde düşünceler

2010-11-27T10:46:00.008+02:00

Belki değişik bir mürekkep bulurum diye gezinmeye ve yeni deneyimler edinmeye devam ediyorum. Tabii aradığım hiçbir şişeyi bulamadım yine. Bir de kırtasiyecilerin şişenin kapağını açıp mürekkebi göstermeye yanaşmaması çok garip bir tutum, gezdiğim yerler arasında bir tek Panter Kırtasiye şişeleri açıp bir kağıda yazıp mürekkebin rengini gösterdi. Orada da istediğim mürekkep yoktu, gerçi pek şık mürekkep şişeleri vardı ama bunlar daha çok süs amaçlı mürekkeplerdi, fiyatlar da yüksekti biraz.

En çok rastladığım ve garip bir şekilde çok popüler olan şey hediyelik kuştüyünden kalemlerin ve minik mürekkep şişelerinin bulunduğu setler! Bu kuştüylü kalem setleri aslında yazma amaçlı değil. Fakat demek ki çok satılıyor.

Buradan yazıyla ilişkinin çoğunlukla 'göstermelik' olduğu sonucuna varıyorum. Tıpkı bu setlerdeki mürekkep şişeleri gibi hiç açılmayacak veya bir hevesle deneme yapıldıktan sonra masadaki yerine konacak şişeler ve ergonomik olmayan süslü kalemler gibi yazıya uzak bir hayat sürüyoruz galiba.

Oysa yazı bir şenliktir, güzelliktir, keşiftir, insanın kendisine ve tarihine açılan bir kapıdır. Halis ve akıcı mürekkeple dolan kalemler akacak kâğıtlar bulursa hiç durmaz emin olun.

Canları sıkılan, hayattan bezmiş, günlük yaşantının içinde eriyip duran, çeşitli -hiç bitmeyen ve bitmeyecek olan- işlere teslim olmuş, yaşama sevincini kaybetmiş insanlar! Onlar küçük güzellikleri de görmezden geliyor, mürekkebi kurumuş ve tıkanmış bir kalem gibi hiç uyanmayacağı kötü bir rüyada yaşıyor ve karmakarışık bir hayatın ortasında olduğunu düşünmüyor! Uyanmak gerek. İstemek gerek. Biraz bilgi ve biraz da tebessüm gerek.

İyi tasarlanmış bir mürekkep şişesi, yine süs için değil yazmak için tasarlanmış bir kalem, kalemi küstürmeyecek bir kağıt, popüler olduğu için değil gönülden okunacak bir kitap, kaliteli bir hayat sürmek için yeterli.

Kalemin markası, mürekkebin rengi, kağıdın-defterin cinsi size kalmış artık.

Rotring Brillant

2010-11-26T23:15:00.006+02:00

Rotring Brillant çok güzel bir mürekkepmiş. Siyah olanı aldım ve adı gibi parlak bir siyah renge sahip çıktı, fiyatı da kalitesine göre çok iyi, sadece 10 lira verdim. Dün Parker Quink Black almıştım (7,5 lira, 57ml yeni logolu şişe) fakat yazmaya başlayınca mavi-siyah (blue-black) olduğunu gördüm. Bu açıdan bakınca Rotring'in mürekkebi insanı aldatmayan cinsten. Sheaffer de aynı Parker gibi tam siyah değil, neredeyse gri diyebileceğim melankolik bir tona sahip. Rotring'den sonra şimdiye kadar gördüğüm en güzel siyah renge Caran d'Ache'ta rastladım. Caran d'Ache'ın fiyatı ise 25 lira. (Yeni şık ağır cam şişelerdekiler ise 35 lira civarında.)

Satıcıların çoğunu gezdim ve mürekkep konusunda iyi olan, elinde yeterince çeşidi olana rastlamadım henüz. Hangi dükkana giderseniz gidin fazla çeşit bulamıyorsunuz. En fazla mürekkep barındıran yerde ise bir Herbin çeşitleri vardı, orada da diğer markalar yoktu.

Kırtasiyeciler mürekkebe gereken önemi vermiyor ve çeşit bulundurmuyor.

Mürekkep şişesi zamanı

2010-11-24T12:54:00.003+02:00

Bazen öyle mürekkep şişeleri görüyorum ki, hayran olmamak mümkün değil. Yazıya giden yoldaki güzellikler bunlar.

Şiire batırılmış dolmakalem: Danitrio Fellowship

2010-11-20T12:19:00.002+02:00

"The special edition Danitrio Fellowship fountain pen, a collaborative effort between members of Fountain Pen Network (www.fountainpennetwork.com), spearheaded by Kevin Cheng (winedoc), and Danitrio and Master Maki-e Artist Tatsuya Todo (Kosetsu-san). The haiku, by Basho, is:

"Hamaguri no
Futami ni wakare
Yuku Aki zo"

Şiirin Türkçe'si yok ne yazık. Fakat haiku tarzı şiirlere aşina olanlar, Başo'yu bilenler istedikleri bir şiiri düşünebilirler, ben öyle yaptım:

"Sallanıp durur
sarmaşıkların sardığı köprü
Hayatımız gibi."

Bir zararı yok bu çevirinin. Ama yazıyla mürekkeple bir ilgisi varsa eğer kesinlikle bilmek isterdim. (Bu arada haiku ile ilgili bir kitap görürseniz alın, bu şiir türüyle daha önce tanışmadıysanız çok üzüleceksiniz. Oruç Aruoba'nın adını da bir kenara yazın, Aruoba'nın çevirileri ve haikuları mükemmeldir, Japonca bilmiyorum ama bu şiirleri okuduğum vakit sevgi dolu olduğunu anlayacak kadar şiire inancım var, merak duyanların okumasını dilerim.)

Yukarıda görülen Danitrio dolmakalemi, Fountain Pen Network üyeleri Kevin Cheng'in de katkılarıyla usta Tatsuya Todo tarafından maki-e tekniği ile üretilmiş. Maki-e (lak) beceri isteyen ve yüzlerce yıllık geçmişi olan kadim bir boyama tekniğidir. (Pelikan'ın da benzer kalemleri var.) Bu tarz özel yapım kalemler, yaratıcılıkla birleştiğinde ortaya böyle muhteşem sanat eserleri çıkıyor.

Kaleme böylesine özen göstermenin, bir kalemin üzerine bunca titremenin nedeni nedir peki? Yazı kültür ister, yazıya giden kalemler de öyle. İyi kalem özlemi, yazıya duyulan saygının ve sevginin bir göstergesidir. Yazı araçları nihayet yazıya giden yolda bir merhaledir, fakat izan sahibi kişi sadece yazı değil yazının güzelliğine götüren kalemlerin de itibar sahibi olması gerektiğini düşünür, değersiz kalem yoktur aslında, ancak unutmamak gerek: Kalemlere ve mürekkebe gereken özeni gösterirseniz yazınız da o ölçüde değerli olur sizin için.

İyi-kötü ne olursa olsun, kalem kendisini taşıyan kişiye benzer. Kişi yazı yazmayı seviyorsa, yazı güzel olmuş, çirkin olmuş hiç önemli değildir, insan dünyanın ve hayatın bir mürekkep gibi aktığını biliyorsa kalemi de güzelleşir zaten, yazısı ise değişir, başkalaşır, daha başka görünür. Çünkü yazı hiç bitmez evet, ama insan biter, kalem tutan eller kaybolur da bir gün, aynı kalemle başka eller yazı yazar.

Kalem, yazı için, hayat için, yaşanacak günler için ve hatıralar için bir övgüdür.

Carpe memoriam.

Kaynaklar/Sources:

1. Danitrio Fellowship Pen

2. Danitrio Fellowship fountain pen, nib, cap (By ethernautrix)

3. Danitrio FPN Fellowship Maki-e Pen (Shinchan's Fountain Pen Pilgrimage)

TWSBI ve kalem satan dükkanlar

2010-11-18T12:47:00.001+02:00

Aylardır şu sayfadaki fotoğraflara bakıyorum. Tayvanlı bir kalem üreticisi olan Twsbi ismine internette gezerken rastladım. Dolmakalem ve mürekkep şişelerindeki tasarım kolaylıklarına bakıp da iç geçirmemek elde değil. Gerçi yukarıdaki fotoğrafta bulunan mürekkep pek uçuk ve hiç bana göre değil ama kalem ve mürekkebin şişesi bir harika.

Ne yazık ki ülkemizde yok böyle güzellikler, senelerdir hep aynı markaların en çok satılan popüler ürünleri satılıyor, çeşit yok denecek kadar az, sadece Sirkeci'de değil, Nişantaşı'nda bile lüks kırtasiyelerde istenen mürekkep ve kalem çeşidi yok. Ayrıca hayır, herkes mavi mürekkebi sevmek zorunda değil. Geçenlerde Sirkeci'deki kalem satan dükkanlara bakınıyordum bu tarz adı pek duyulmamış markaları bırakın çok bilinen markaları bile bulmak zor.

Asıl şaşırdığım nokta ise işi kalem satmak olanların kalem merakının olmaması! Anlayamadığım bir başka nokta ise 50-60 yaşına gelmiş bazı adamların kalem soran meraklı insanlara kötü davranması. Bu konuda çok dertliyim. Eğer kalemi satın almıyorsan "senden kötü bir insan yok" bakışıyla dövmekten beter ediyorlar. Sorulara da en minimal şekilde cevap vermeleri de bir başka saçmalık. "Kalemi 5 saniye içinde beğen, hemen parasını ver ve arkana bakmadan git" tavrıyla satış yapıyorlar.

Kalemlerin fiyatlarındaki dalgalanmalar da bir başka sorun. Yan yana duran iki dükkan arasında aynı üründe fahiş fiyat farklılıkları olabiliyor. Birinde kalem 30 lira ise diğerinde aynı kalem 50 lira! Kalemleri kutusuz satanlar, sattıkları kaleme güzel davranmıyorlar, kalemleri temizlemiyorlar, vitrinden bir kalem çıkarmayı ağır bir iş olarak görüyorlar.

Misafirperverlik, müşterinin gönlünü almak bir yana satıcılar kalem beğendirmek için bile hiç uğraşmıyorlar. Öyle ki dolmakalemleri mevcut uç ile almak zorundayız sanki, ucun değiştirilmesini teklif ettiğinizde "Değiştiremeyiz" yanıtı tokat atar gibi söyleniyor, oysa ucun değiştirilmesini istemek bir lütuf değil dolmakalem alıcısının temel haklarından biridir, dolmakalem alıcısı kalemi kutulu ister, kutusuz kalem satmaya teşebbüs etmek dahi bence ayıptır.

Yedek kalemin faydaları üzerine

2010-11-18T10:41:00.000+02:00

Aslında çok yazan birisi değilim, ancak hiç yazmayanlara göre çok yazıyor sayılırım sanki. :) Sabah, evden uzakta bir şeyler karalarken, çok sevdiğim mürdüm eriği renkli dolmakalemimdeki koyu mor Waterman işi mürekkebin sağlıklı akmadığını görünce bozuldum biraz, adet olduğu üzere kalem önce silik yazmaya başladı, ardından yazmamaya. Netice: Mürekkep yazı olup uçmuş. Evden uzakta böyle zamanlarda, hele akla birtakım fikirler üşüşmüşken, ortada kalmaktan hep korktuğum için her daim dolu olan yedek bir-iki kalem bulundurmanın faydasını da böylelikle görmüş oldum.

"Niye bu kadar kalem taşıyorsun?" diye soranlar var, bunu soranların mühimce bir kısmı kalem dahi taşımıyor oysa, kalan kısmına da "Senden kalem istemeye utanırım" diyesim gelir bazen, çünkü genellikle bırakın yedek kalemi bir kenara, kalem taşıyanlar az, hele iyi kalem taşıyan parmakla gösteriliyor, dolmakalem taşıyanlar ise nadirattan sayılır.

Kurşunkalemden heykeller

2010-11-13T23:35:00.000+02:00

Bu heykelkalemleri yapan Dalton Ghetti isimli bir sanatçı.

Harfleri kıskanmak

2010-11-13T17:21:00.000+02:00

110 yıllık bir yazı.

Eski defterleri karıştırınca insanın karşısına neler çıkıyormuş meğer.

Böyle yazılarla karşılaşınca şu harfi nasıl yapmış, bu harfin kuyruğunu nasıl kıvırmış diye kıskanıyorum.

Ama çok da umurumda değil aslında, inci gibi ardı ardına dizilmiş, hep aynı puntoyla yazı makinesi gibi yazanlara hep şaşırmışımdır zaten. Yazı değişken olmalıdır, ruh haline göre iyi-kötü bir havası olmalıdır. Çok düzgün ve kusursuz olan yazılar, aşırı kontrol belirtisi gibi gelir, sıkmamalı kendini insan, iyi yazacağım diye kişiliksiz ve monoton bir tarzı benimsemek yanlıştır bence. Bir harf, bir kelime kendi başına gidebilmeli, kendi başına yürüyebilmelidir.

Hem insan bu, ruh hali hep değişiyor, yazısı nasıl değişmez?

Bir teğmenin seyir defteri

2010-11-13T13:58:00.001+02:00

Defterler beni heyecanlandırır. Boş bir defter ise korkutur biraz. Senelerdir yazamadığım defterler birikti evde. Ne zaman yazarım bilmem, belki çocuklarıma kalacak bu güzel defterler. Neyse bugün finebooksmagazine.com sitesinde gezinirken (aslında kitap arıyordum) bir teğmenin seyir defterine rastladım.

Defterin kapağını görünce aklıma İlhan Berk'in defterleri ve defter kapakları geldi. YKY iyi ki basmış bu kitabı. İlhan Berk'in bir şair olmasının yanında bir ressam olmasını da önemsiyorum elbette. Ancak sadece resim değil, yazı sanatının, kendine özgü bir hat sanatının güzel örneklerini de vermiş bir bir sanatçıdır kendisi. Şiiriyle de bağlantılıdır bu resimler ve yazılar. Yazının şiiridir, şiirin de resmidir gördüklerimiz. Zaten yazının temelinde resim yok mudur?

Woolf ve Deniz feneri

2010-11-06T01:10:00.000+02:00

Original handwritten draft of the “Time Passes” section of Virginia Woolf’s To the Lighthouse.

Virginia Woolf'un el yazısından `Deniz feneri` kitabının bir bölümü.

Galileo Galilei'nin el yazısı

2010-11-05T01:50:00.000+02:00

Galileo Galilei (1564–1642), Autograph notes on the satellites of Jupiter, 14–25 January 1611, Morgan Library

Mürekkebin gölgesinde: Paul Claudel

2010-10-22T09:15:00.000+03:00

Yaz, bir daha

2010-10-21T16:56:00.000+03:00

"In an age when most of our notes and letters are typed by thumbs and fingertips, Magnum celebrates penmanship with images of writers—both great and unknown—practicing an increasingly ignored craft."

CALABRIA, Italy—A peasant during a writing class, 1950.

© David Seymour / Magnum Photos

Mor zamanlar

2010-10-15T15:19:00.001+03:00

Rengin Saltık'ın Milli Reasürans Sanat Galerisi'ndeki beni hayallere sürükleyen sergisini gezdikten sonra içim yine yazıyla ve resimle dolduğundan nicedir istediğim mor renkli mürekkebi almak için bir coşkuyla Sirkeci'ye uzandım, morlar eflatunlar arasından nihayet Herbin ve Waterman arasında bir tercih yapmak gerekti ve daha koyu bir tonda olduğu için Waterman'ı seçtim (Herbin 25 Tl, Waterman 15). Şimdi Mürdüm eriği rengindeki Lamy AL-star kalemimde Waterman mürekkep var. İlk izlenim mürekkebin homojen bir dağılım göstermediği yönünde, hızlı yazarsan biraz daha açık tonda, duraklarda ise daha koyulaşan ve siyaha yanaşan bir renk hakimiyeti var. Hoş bir renk. Waterman mürekkep şişesi de güzelmiş, köşeli yapısından dolayı mürekkep azaldığında şişeyi yatırınca bile sabit durabiliyor.

Ülkü Tamer

2010-10-07T17:22:00.000+03:00

Şair, yazar ve gönlümüzdeki Gaziantep padişahı olan Ülkü Tamer'in 28 Mayıs 2005 tarihinde Radikal Cumartesi ekinde çıkmış unutulmaz bir yazısı var, o yazının en sevdiğim cümlelerinden biri şöyle:

Kalemin yerini hiçbir şey tutamaz bence. Yeni yontulmuş bir kurşunkalem ya da ince uçlu bir dolmakalem alıp tertemiz bir kağıtla başbaşa kalmak gibisi var mı? O kalem bir aracı değildir sanki, sizin bir parçanızdır.

Bir dolmakaleme en çok ne kadar para verirsiniz?

2010-10-07T17:18:00.000+03:00

Kalemseverlerin üstadı Doğan Hızlan'ın 3 Aralık 2006'da yayımlanmış güzel bir yazısı vardır.

Doğan Hızlan bu yazıda diyor ki:

"BENİM çocukluğumda, gençliğimde aldığım, sizin de aldığınız kalemler, ağır başlı modellerdi. Özellikle siyahtı, çoğunun renkleri. Üzerinde model, desen yoktu.

Zaman değişmiş sevgili okurlarım."

Yazının tamamı şu adreste ikamet etmekte:

http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=5545202&yazarid=4

Biraz da yazıyla eğlenelim

2010-10-07T14:30:00.000+03:00

İnternette yazı sanatı ile ilgili bilgiler ararken, http://www.theshodo.com/ isimli site ile karşılaştım. Bir yandan geleneksel yöntemleri görerek, fırça ile yazı yazmak, resim çizmek ama bir yandan da sayısal bir ortamda internet üzerinde bunları yapabilmenin keyfini çıkarmak çok eğlenceli. Bir denenmesini tavsiye ederim.

YAZININ ÖYKÜSÜ

2010-10-03T23:45:00.001+03:00

Daha önce saatlerle ilgi blogta anlattığım üzere arada sırada Hacopulo pasajındaki "Kitap için" isimli güzel kitabevine gitmeyi alışkanlık haline getirmenin bir faydasını daha gördüm. "Naissance de l'Ecriture/Yazının doğuşu" isimli 1982 basımı (o tarihteki bir sergi vesilesiyle) bol fotoğraflı ancak Fransızca olan bir kitap -aslında bir katalog- buldum. Kitap 384 sayfa ve gayet iyi bir kağıda basılmış ve Eski Mısır ve Mezopotamya coğrafyasında gelişen yazıya ilişkin muhteşem fotoğraflar ve resimler var. Fransızca bilmiyorum ama 'Yazı'nın tarihi gelişimi ve örnekleriyle ile ilgili kitapları hangi dil olursa alıyorum çünkü bu tarz kitaplarda öyle güzel örnekler oluyor ki benzeri Türkçe bir kitap bulmak, görmek neredeyse imkansız.

Türkçe kitap deyince yine halis siyah ve parlak mürekkep peşinde koştuğum bir gün biraz nefes almak için Robinson Crusoe kitabevine uğramıştım. Robinson'da çocuklar için düşünülmüş ve orijinal adı "The story of writing" olan "Yazının Öyküsü" isimli Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları'ndan çıkmış 2009 basımı büyük boy kitabı aldım. Kitap Singapur'da, ingiltere baskısıyla aynı anda basılmış, garip ama gerçek, bu bilgi kitabın arka kapağında yer alıyor.

Neyse Türkiye'de yazının gelişimiyle ilgili fazla kitap yok zaten (ama boyutları küçük de olsa benzer bir kitap var: Yazı, İnsanlığın Belleği, Georges Jean, YKY) 'Yazının Öyküsü'nü çocuklar için yazılmış olsa da aldım. Fakat yanılmışım bu eser yetişkinler için yazılmış kitaplar kadar iyi bir kitapmış meğer, ilk çıktığında almadığıma üzüldüm, neyse geç olsun güç olmasın. :)

Konu kitaplardan açıldığı için devam edelim: İçinde yazı ile ilgili (kimi yerde derinlikli olmayıp fazlasıyla özet bilgi içerse de) sağlam bilgileri havi olan bir başka kitap ise "Kağıdın ve Matbaanın Kültürel Tarihi" isimlidir, Zeki Tez tarafından yazılmış ve 2008 tarihli Doruk yayımcılıktan çıkmış, meraklıların bu kitaba da sahip olması gerekir bence, çünkü kitapta yazının tarihinden matbaacılığa, mürekkepten yazı aletlerine ve oradan hat sanatına kadar envai çeşit bilgi mevcut.

Kitap "Yazı malzemeleri ve kağıt üzerine" isimli ilk bölümün ardından "Yazı aletleri" bölümüyle devam ediyor, arkasından "Mürekkep üzerine", "Ebru üzerine", "Yazının tarihi", "Hat sanatı üzerine" (bu bölümde bir deha olan Şeyh Hamdullah bir kaç cümle ile geçiştirilirken nedense hattat hamid Aytaç'a özel bir bölüm açılmış), "Kitap yazımı üzerine", "Tarihte Matbaacılık", "Kitap ciltleme sanatı üzerine"

Kalemin çöpü, ömrün birikintisi

2010-09-30T08:29:00.000+03:00

"Kalem [kamış kalem] yontulduğu vakit çıkan talaşlar yazının kudsiyeti nedeniyle süfli yerlere atılmazdı. Hattâ bazı hattatlar ömürlerince açtıkları kalemlerin çöplerini toplayıp ölünce cenazelerinin yıkanması için ısıtılacak suyun bu ateşle ısıtılmasını vasiyet etmişlerdir."

Sanat Ansiklopedisi, Celal Esad Arseven, Cilt II, İstanbul 1947, s.910

2 yazar 2 kalem 2 kağıt

2010-09-27T13:12:00.000+03:00

Dün gazetelerde okumaktan keyif aldığım 2 yazı vardı. Birincisi kalemperver Doğan Hızlan'ın Hürriyet gazetesinde 30. sayfada bulunan köşesinde yayımlanan nota kağıtlarıyla ilgili olan "Şostakoviç İstanbul’dan ne aldı?" başlıklı klasik müzikle ilgilenenler için de çok ilginç ve benim için yeni bilgilerle dolu yazısı, bir de Zaman gazetesinin 25. sayfasında gördüğüm Nazan Bekiroğlu'nun yazısı. Bekiroğlu'nun yazısında yeni bir şey yok, fakat hat sanatı üzerine hoş üslubuyla sonuna kadar ilgiyle okunan güzel bir yazı.

1. Doğan Hızlan, Şostakoviç İstanbul’dan ne aldı?, Hürriyet.
2. Nazan Bekiroğlu, Hattatın kağıdı, Zaman.

Karnı tok mürekkebi aramak

2010-09-26T10:10:00.000+03:00

Mürekkep peşindeki maceram devam ediyor. Dün İstanbul'da İstiklal caddesi boyunca iyi mürekkep aradım. Sonuç: Gün bittiğinde elimde sadece 2 mürekkep şişesi vardı. Bu mürekkeplerin bilimsel olmayan kendi değerlendirmemi yapıp sonuçlarını yazacağım yakında, fakat anlatmak istediğim bu değil, söylemek istediğim şey en havalı kırtasiyecilerde bile mürekkep çeşitliliğinin son derece az olması.

İlk önce Panter kırtasiye'ye girdim, hem sevdiğimden hem de kağıdı ısırmayan ve yayılmayan cinsten siyah mürekkep aradığımdan hem de en kolay ve en çok bulunacak mürekkep türü olduğunu düşündüğümden siyah ve tok bir mürekkeplerinin olup olmadığını sordum, bitkisel bazlı italyan kökenli bir kaç şişe çıkardı ama hiçbiri siyah değildi, egzantrik renklerdi. Sonra bir Cross mürekkebi çıkardı, envai çeşit kalem vardı ama şöyle değişik bir mürekkep yoktu.

Arkasından Galatasaray Lisesi'nin yanındaki Mektup'a uğradım, Mektup'ta fiyatlar biraz pahalıcadır ama 2 şişe Windsor & Newton mürekkebi uygun fiyata aldım. Daha önce kullanmadığım bu mürekkepleri merak ediyorum, ama hem acelem yok, hem de boş kalemim. :) Mürekkebi boşa akıtmaktan da hiç hoşlanmıyorum. Bir hafta içinde elimde bulunan veya yeni aldığım mürekkeplerle ilgili yazılara başlamayı düşünüyorum.

(Fotoğraf: Italo Calvino, Varolmayan Şövalye, YKY)

Kutsal mürekkep

2010-09-24T12:30:00.000+03:00

Doğu imparatorlarının fermanlarını imzalamakta kullandıkları erguvan kırmızısı mürekkep.

Axis 2000, Ansiklopedik sözlük, cilt: 4, s. 2394.

Defter bir aynadır kişiye

2010-09-24T01:37:00.000+03:00

Kalemin ellerin uzantısı olan zihnin zehirini, mürekkebini azar azar akıttığı bir defter ne olur sonunda? Artık dayanamaz ve kendini bırakır. Kalemin yazdığı satırlar, makasın kestiği gazete haberleri, dergilerden alıntılar birlikte aynı bahçenin toprağında yaşar.

Defter iyidir.

Teknik çizim kalemiyle şiir yazmak

2010-09-22T15:01:00.000+03:00

Fotoğraftaki kalem 2 mm incelikte bir uç taşıdığından dolayı her an kırılacakmış gibi bir izlenim verse de son derece sağlamdır aslında. Teknik kalemlerle yazı yazmaya çok alıştığımdan günlük kullanım için öncelikli kalamlerim arasında ilk sırada gelirdi, fakat artık Lamy'den sonra 2. sıraya düşmelerine rağmen hem çini mürekkebini çok sevdiğimden hem de teknik kalemlerin farklı duruşundan hoşlandığım için her zaman yanımda bir tane bulunduruyorum (0.4 veya 0.5 ikisi de iyi).

Rotring'den ise yıllar önce vazgeçtim (kalitesinden dolayı değil) günlük kullanımda problem yarattığından dolayı Rotring'den uzaklaştım, oysa rapido'nun mucidi Rotring aslında (1953), fakat ben kişisel olarak Faber Castell kullanmayı tercih ediyorum, bu tercih günlük kullanımla ilgili, mimar filan olmadığım için bana gerekli olan şey yazmaya hazır ve içinde iyi bir mürekkep barındıran bir kalem.

Ayrıca teknik çizim kalemleriyle resimden anlamayanlara bile resim yaptırır bu kalemler, şiir de yazdırdığı görülmüştür. ;)

Vahşi ve insani kalem

2010-09-20T10:39:00.000+03:00

Kalemin hem insani hem vahşi yönlerinin bulunduğunu İslâm Ansiklopedisi'indeki kalem maddesini okurken farkettim, yazım tarzını aynen korumaya gayret ederek maddenin bir kısmını buraya kopyalıyorum, sonra devamını da eklerim:

KALEM. KALAM (xάλαμος, kamış), arap harfleri ile yazı yazmağa yarayan âlet. Bir kamış boru olup, kamışın iki boğumu arasından alınmış, boğumdan en uzak olan hafifçe şişkin kısmından şiv şeklinde kesilmiştir; kaz tüyünden yapılmış kalemlerde ve daha sonra demir uçlarda olduğu gibi, ucu yarıktır. Pek çabuk yıpranmayacak şekilde çok sert ve sağlam olmalıdır; en iyi cinsi, bâbil bataklıklarında (Bata’ih) yetişen Vasit kalemidir. Orada, kenevir gibi, suya batırılır ve üstü güzel koyu esmer bir renk alıncaya kadar su içinde bırakılır. Yarığın düz olması için elyafın dümdüz olması lazımdır. Kalemin ucu yontulduktan sonra, düz ve müstakil, kemik veya fildişi bir parça (mikatta; türk. makta‛) üzerine konulur; bu sûretle uzuh kabzalı husûsî bir çakı (kalam-tiraş) ile keskin bir darbede eğrilemesine kesilir.

Kalemin sol ucuna insi (unsi „insânî“) sağına vahşi denir. Eğer birinci ikinciden bir az daha yumuşak ise , bu daha kıymetlidir. Nas’ı sulus ve rika’da, vahşi tarafının insi tarafından iki defa daha geniş olması, kaide olarak, kabul edilmiştir; Divani ve kırma denilen yazı nevîlerinde ise, aksi olmalıdır. Nastalik yarığın iki tarafındaki iki ucu müsâvî yontulmuş kalem ile yazılır.

Kalemin öteye-beriye çarpılıp, bozulmaması için, onu kalemdanlara (miklama) koyarlar; bunlar iki türlüdür: 1. Yassı ve uzun bir boru şeklinde bakırdan bir kutu olup, uçlarından biri kapak ile kapalıdır ve üzerinde ekseriyâ arabesk bir tezyinâtı vardır; bir de hokkası (davat, halk dilinde davaya, türkçede divit) bulunur; osmanlı türkçesinde buna kubur (a. kabr „mezar“ ve aynı zamanda kının mükesser cemidir) derler; bu kelime daha Abı Yusuf’un Kitab al-harac (Kahire 1302, s.17,5)’nda „kın, yatak“ manâsında bulunmaktadır; 2. kartondan bir kutu olup , parlak ve cilalı boyalar ile yapılmış minyatürler ile tezyin edilmiştir; bunda da içinde hokka bulunan bir çekmece vardır; bu bilhassa acemlere mahsustur ve ona kalamdan („kalemlik“) adı verilir. (…)

Cl. Huart, İslâm Ansiklopedisi, 6. cilt, İstanbul. Milli Eğitim Basımevi, 1977, s. 127

Kalemin ve mürekkebin kısacık tarihini ararken

2010-09-18T13:23:00.000+03:00

Kitaplığımda yazı ve kalemlerle ilgili kitaplar ve dergiler var ama hiçbirinde aradığım bilgiler derli toplu bir halde yok, kiminde kısa bir özet, kiminde yazıya odaklanan bilgiler var, kiminde kalemi, defteri ve kağıdı geçip grafik sanatına eğilen bilgiler mevcut. Kimi zaten sadece bir cins kalemin tanıtımından ibaret.

Geçen gün yine kısmet deyip Pandora'ya uğradım, belki yeni bir şeyler çıkmıştır, bir efsane olan Bedia Demiriş'in "Eskiçağ'da yazı araç ve gereçleri" kitabıyla bir de çivi yazısıyla ilgili bir kitabı (kitaplığımda bulamadığım için) yeniden aldım, başka bir kitap bulamadım. Oradaki görevli belli ki bilgili bir insan, ona kalemin veya mürekkebin tarihini anlatan bir kitap var mı diye sorduğunda Akşam-lık dergisinde Selahattin Özpalabıyıklar'ın yazdıklarını hatırlattı. Bendeki akşam-lık'lardan eksiklerim vardı, o yüzden temiz iş olsun diye çok sevdiğim kadim arkadaşım Selahattin Özpalabıyıklar'a telefon edip, Akşam-lık'ta yayımlanan bu 52 parçayı blogta yazayım diye rica ettim, ancak dijital olarak mevcut değilmiş, en yakın zamanda Selahattin ile buluşup bu dosyayı bloga eklemek istiyorum.

2010-09-18T13:21:00.000+03:00

Siyah beyaz fotoğraflar da bir çeşit yazı değil midir?

sacrum incaustum

2010-09-18T13:06:00.000+03:00

"Kırmızı mürekkep için Grekçede "melanion kokkinon', Latincede 'minium' ya da 'rubrica' kelimeleri vardır. Erguvan renkli mürekkep ('cinnabaris' (Plinius, nat.hist. 33, 115-117) 'sacrum incaustum') Byzantium'da imparatorların özel kullanımları için vardı."

Bedia Demiriş, Eskiçağ'da Yazı Araç ve Gereçleri, İstanbul 2002, s.22 (3. baskı)

Yazma aşkı ve Lamy üzerine

2010-09-18T12:09:00.001+03:00

Teknik kalemlerle yazmaya lise yıllarında başladım -ama teknik lisede okumuyordum- Teşvikiye'de küçük bir kırtasiye dükkanında gördüğüm Aristo ile başladı bu sevgi, yıl 1988 veya 89 olmalı (zaten benim bütün hikayelerim o tarihlerde başlar) neyse o kırtasiye kapanınca da bir daha o güzel kalemi bulamadım buralarda (kırtasiye'nin sahibi olan şirketi Hüsrev Gerede caddesinde bulmuştum sonra, ama artık ithal etmediklerini söylemişlerdi) fakat başka kalemler, başka mürekkepler, başka defterler keşfettim Aristo sayesinde.

Dolmakalem de kullandım, envai çeşit kurşunkalem de. Fakat günlüklerime, not defterlerime önce Aristo, sonra Rotring (Akademi Kırtasiye'den alırdım) daha sonra ise Faber Castell (Cağaloğlu yokuşundan) ile mürekkep döktüm, dökmeye devam ediyorum. Ancak istediğim gibi bir dolmakalem bulamadım yıllarca, üstüne de düşmedim, gerçi arada sırada Doğan Hızlan'ın dolmakalemlerini görünce hafiften delirip çeşitli dolmakalemler aldım ancak yazarken zorluk çıkartmaları nedeniyle uzun boylu kullanamadım ve dolamakalemden ziyade hep teknik kalemlerle notlar aldım. Artı görmek istemediğim, bir hevese kapılıp yollara düşünce yayımlanmış ilk ve son kitabım işte bu teknik kalemlerin ve çini mürekkebinin mahsülüdür.

Sonra günün birinde Lamy Safari dolmakalemiyle burun buruna geldim. Bir dolmakaleme göre fiyatının ucuzluğunu bir yana bırakalım, en büyük şikayetlerimden biri olan ergonomi sorununu çözmesiyle olsun, yazmanın derin hazzını doyasıya tattırmasıya gönlüme göre bir kalem bulmanın sevincini yaşatmasıyla olsun çok güzel bir dolmakalemdir Lamy safari. Ben bu Safari modellerinden aldığım yazma zevkini çok daha pahalı kalemlerde yaşamadım. Gömleğimin cebinde artık rengarenk Lamy'lerle geziyorum.

Lamy Safari ve Al-Star aşkına düşünce, bütün renkleri tamamlamak istiyor insan. Sarı (ah!) ve beyaz Lamy'ler yakın hedeflerim. Kendime dolmakalemler hediye etmek istiyorum mütemadiyen. ;)

Tekvin

2010-09-18T10:45:00.001+03:00

Yazıyla başladı insan, yazıyla kendini anlattı, tarihini ve efsanesini bildi, kendini kandırdı, kendini sevdi.

Sevgili kalem, sevgili defter ve sevgili harfler.

Yazı sanatının bütün arkadaşları, yazmanın güzelliğini ve yazının kalitesini artıran bütün araçları, gereçleri, kalp ve akıl nesneleri, görüntüleri.

Hepsini yazmak, fotoğrafını çekmek ve yeniden yazmak istiyorum.

Kalemseven, defterseven ve hurufatsevenlere küçük bir merhaba olsun.